Muziektheater Transparant

Na het dringend verzoek van Eric starten we de derde keer op tijd met de repetitie.

Aarzelend of doortastend verkennen we de theaterzaal met onze stem. We luisteren naar elkaar en hebben als doel die ene gemeenschappelijke toon te vinden. Wat geeft de ruimte ons aan informatie?

We kijken naar de kale wanden, lopen een eindje over het speelvlak, staan stil in de meer of minder duistere hoeken… en uiten spontaan en intuïtief onze klanken. We voegen kleur toe aan het palet dat zich aandient.

Misschien laat die ene gemeenschappelijke toon zich niet vinden? Of toch!

Op een bepaald moment is er zeker een gevoel van thuiskomen aanwezig.

Hoe anders klinkt het in deze theaterzaal dan de vorige weken rond de tafel in de ruimte boven, waar het badkamereffect ons in verwarring bracht.

Björn en Eric spreken over “systeem” en “organisatie”.

We staan in een kring. Iemand zet vocaal iets in en de anderen volgen. Tot een ander een nieuw element inbrengt, dat op zijn beurt wordt gevolgd.

De creatie wordt telkens opnieuw gevoed door frisse, scherpe, volle of fragiele klanken. Wat de enkeling inzet is duidelijk te volgen of eerder vaag.

We scherpen ons bewustzijn aan, beginnen ons een beeld te vormen van elke nieuwe inbreng. Langzamerhand worden we verantwoordelijk voor hetgeen we poneren. We bouwen iets op en dat heeft zijn consequenties. Vooral de transformatiefase lijkt spannend.

Hoe functioneert muziek?

Stilaan leren we bij.

Om een effect van spontaneïteit te bereiken hebben we techniek nodig. Klassieke oefeningen.

We spelen met intervallen, leunen dissonant tegen elkaar aan…

Met veel geduld luistert en steunt Björn de pogingen…

Ook Geert beoogt met zijn methode Danis Bois onze uitdrukkingsmogelijkheden te verbeteren.

Met heel veel concentratie werken we een serie oefeningen af. Het getal drie lijkt in deze methode van belang.

Telkens opnieuw maken wij contact met onze innerlijke ruimte. We confronteren ons met onze weerstanden en ons comfort. Gedreven trainen we ons gevoelslichaam, zonder vooropgezette ideeën. Er is sprake van verkenning en experiment. Op bepaalde momenten gaat ons lichaam zijn eigen gang.

Ook deze keer vorderen we gestaag op onze weg naar essentie en authenticiteit.

En we willen steeds meer.

Annick Van Braak